«Έπρεπε να παραδεχθούμε το προφανές: φτάνοντας σε ένα σημείο αηδιαστικής αποσύνθεσης, η δυτική Ευρώπη δεν ήταν πλέον σε θέση να σώσει τον εαυτό της –όπως ούτε και η αρχαία Ρώμη τον 5ο αιώνα μΧ»…

Ένας καθηγητής πανεπιστημίου, σε μια Γαλλία αρκετά κοντινή στη σημερινή, προσδοκά να ζήσει μια βαρετή αλλά ήρεμη ζωή, μακριά από τα μεγάλα ιστορικά δρώμενα, τα οποία όμως έρχονται να ισοπεδώσουν τη χώρα του, την δημοκρατία και τον δυτικό πολιτισμό, εξ’ αιτίας και της δικής του αβελτηρίας.

Πριν από μόλις ενάμιση χρόνο εκδόθηκε το μυθιστόρημα του Μισέλ Ουελμπέκ με τίτλο «Υποταγή». Περιγράφει μια Γαλλία όπου οι εκλογές αναδεικνύουν πρόεδρο έναν φανατικό ισλαμιστή, ο οποίος σιγά-σιγά μετατρέπει την χώρα από φορέα διαφωτισμού σε σκοταδιστική καταιγίδα. Ο συγγραφέας προβάλλει το απόλυτο. Είναι η «υποταγή, η απόλυτη υποταγή που εμφανίζεται ως το απόγειο της ανθρώπινης ευτυχίας»…

Ας σκεφθούμε λίγο την πρόταση. Η απόλυτη υποταγή, η πλήρης παράδοση των πάντων σε δυνάμεις που υποτίθεται ξέρουν καλύτερα από εμάς για να μας καθοδηγήσουν σε ένα μέλλον που μοιραίοι και άβουλοι αντάμα χωρίς φυσικά να περιμένουμε κανένα «θάμα» βουλιάζουμε στην κινούμενη άμμο της απραξίας, του ατελέσφορου, της αποχαύνωσης και εν τέλει της θανατηφόρας έκρηξης που προκαλεί αυτό το «μεγάλο φαγοπότι αισθήσεων και παραισθήσεων». Ένα τίποτα που βρίσκει την ηρεμία στο μηδέν. Ένα «εγέρθητου» των πρόσφατων δικών μας χρυσαυγίτικων εποχών, που οδηγεί τις μάζες σε διαζύγιο από την λογική.

Τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών δεν απέχουν από το πως ιδεάστηκε την πατρίδα του ο Ουελμπέκ. Το φάντασμα του ναζισμού σέρνεται χρόνια τώρα πάνω από την Ευρώπη. Η σαγήνη που προκαλεί σε ορισμένους η υποταγή στην «απόλυτη αλήθεια», κυρίως όταν αυτή εκφέρεται με βεβαιότητα μάγου της φυλής από τα προεκλογικά μπαλκόνια, οδηγεί σιγά και σταθερά την Ευρώπη στα χειρότερα χρόνια σκοταδισμού.

Στο πεδίο της ιστοριογραφίας τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε έναν νέο ρεύμα αυτό της «εναλλακτικής ιστορίας» (virtual history). Προσπαθούν οι ιστοριογράφοι της εικονικής πραγματικότητας να απαντήσουν στο ερώτημα «τι θα συνέβαινε εάν» η πορεία ορισμένων ιστορικών γεγονότων ήταν διαφορετική. Μην σπεύσετε να απορρίψετε την υπόθεση. Σκεφθείτε μόνον πόσο θα βοηθούσε όλους μας και το μέλλον των παιδιών μας να θέταμε τέτοια ερωτήματα στους εαυτούς μας πριν επισυμβούν τα γεγονότα. Να προσπαθούσαμε να προβλέψουμε τι θα συνέβαινε εάν ελαφρά τη καρδία οδηγούμαστε σε πολιτικές επιλογές που δεν διαφέρουν πολύ από την «υποταγή». Κάποτε οι δικτάτορες και οι φασίστες επιβάλλονταν με τα όπλα. Σήμερα δυστυχώς φτάσαμε να επιλέγονται μέσω της κάλπης…

Έτσι βέβαια θα μου πείτε ξεκίνησε και ο Αδόλφος την «καριέρα» του με τα γνωστά αποτελέσματα. Εκείνος όμως τότε ήταν εξαίρεση, σήμερα κινδυνεύουμε να γίνει κανόνας.