Ήμουν 13 χρονών όταν έπεσε για πρώτη φορά στα χέρια μου το βιβλίο της Γουόρις Ντίρι, «Λουλούδι της Ερήμου» εκδόσεις «Ωκεανίδα» του 1999, με αναγραφόμενη τιμή…4.000 δραχμές.

Ο τίτλος του δεν προδιέθετε με τίποτα το περιεχόμενο του. Το άνοιξα όπως συνήθιζα να κάνω με κάθε βιβλίο που έπεφτε στα χέρια μου και τότε ένας άγνωστος και βάρβαρος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μου.

Διάβασα για κλειτοριδεκτομές, για κορίτσια που τους ακρωτηρίαζαν τα γεννητικά όργανα για να είναι «ανέγγιχτες» την ημέρα του γάμου τους, για έφηβες που πέθαιναν μαρτυρικά από γάγγραινα και σηψαιμία, επειδή τις είχαν πετσοκόψει με ξυραφάκια που είχαν ακόμα ξεραμένα αίματα πάνω τους από μια προηγούμενη κλειτοριδεκτομή, για παιδιά που μαρτυρούσαν στα χέρια των ίδιων των γονιών τους.

Στα 13 βέβαια πόσα να καταλάβεις για μια βάρβαρη πρακτική που γίνεται στη μακρινή Σομαλία; Οι λεπτομέρειες- σοκ του βιβλίου καταχωρήθηκαν στο υποσυνείδητό μου, πέρασαν 18 χρόνια και ξαφνικά η λέξη «κλειδί» κλειτοριδεκτομή, εμφανίστηκε ξανά. Αυτή τη φορά, στο κέντρο της Αθήνας.

Έχοντας διαβάσει πως αυτή η «σφαγή» όχι μόνο δεν εξαλήφθηκε με τα χρόνια, αλλά πλέον έχει φτάσει στην πόρτα μας (διαβάστε εδώ λεπτομέρειες), με νεαρές έφηβες να κατακρεουργούνται, «θύματα» μιας κουλτούρας που τις θέλει υποδουλωμένες στις ερωτικές ορέξεις του μέλλοντα συζύγου τους, άνοιξα ξανά το βιβλίο στα 31 μου.

Αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω, δεν είναι βγαλμένα από θρίλερ, ή κάποια σπλάτερ ταινία. Είναι μια θλιβερή πραγματικότητα, και συμβαίνει σε νεαρά κορίτσια, ακόμα και σε μωρά, όπως συνέβη και στη Γουόρις Ντίρι, όταν ήταν μόλις 5 ετών.

Κάποια βρίσκουν τραγικό θάνατο. Κάποια άλλα, επιβιώνουν από καθαρή τύχη. Η συγγραφέας του βιβλίου, εξιστορεί την απόλυτη φρίκη που έζησε, και αυτός είναι ο μόνος (θεωρητικός) τρόπος για να καταλάβει κανείς τι εστί κλειτοριδεκτομή.

Σας παραθέτω παρακάτω μερικά από τα πιο φρικιαστικά αποσπάσματα του βιβλίου της, όπου περιγράφει βήμα βήμα πως την έκαναν… «γυναίκα» (ναι είναι και αυτή μια από τις αντιλήψεις της κλειτοριδεκτομής).

Ο ουρανός ήταν ακόμα σκοτεινός, ήταν η ώρα πριν από το χάραμα(…) Η μαμά μου έγνεψε να μείνω σιωπηλή και με έπιασε από το χέρι. Την ακολούθησα τρεκλίζοντας μισοκοιμισμένη. Τώρα πια ξέρω γιατί τα κορίτσια τα ξυπνούν τόσο νωρίς το πρωί. Θέλουν να τα πετσοκόψουν πριν ξυπνήσουν οι άλλοι, έτσι ώστε να μην ακούσει κανείς τα ουρλιαχτά τους (…) Σε λίγο άκουσα το κλικ-κλικ από τα πέδιλα της τσιγγάνας. Μου έδειξε έναν επίπεδο βράχο. “Kάτσε εκεί” είπε. Η Φόνισσα περιοριζόταν αυστηρά στον επαγγελματικό της ρόλο. Η μαμά ξεκόλλησε ένα κομμάτι ρίζας από ένα γέρικο δέντρο και με έβαλε πάνω στο βράχο. Έπειτα κάθισε πίσω μου, τράβηξε τα κεφάλι μου στο στήθος της και έσφιξε το κορμί μου ανάμεσα στα ανοιχτά πόδια της. Τύλιξα τα μπράτσα μου γύρω από τα μεριά της και τοποθέτησε τη ρίζα ανάμεσα στα δόντια μου. “Δάγκωνέ την” μου είπε.

Η συνέχεια ακόμα πιο αποκρουστική:

Περίμενα ένα μεγάλο μαχαίρι αλλά η τσιγγάνα έβγαλε από το ταγάρι ένα βαμβακερό σακουλάκι. Έχωσε μέσα τα μακριά δάχτυλά της και ψάρεψε μια σπασμένη λεπίδα ξυραφιού. Την επιθεώρησε γυρίζοντας την από τις δυο πλευρές. Ο ήλιος μόλις είχε σκάσει και είχε φωτίσει αρκετά ώστε να διακρίνονται τα χρώματα, αλλά όχι οι λεπτομέρειες. Πάντως είδα ξεραμένο αίμα στην άκρη της λεπίδας. Η τσιγγάνα έφτυσε πάνω της και την σκούπισε με το φουστάνι της(…) Το επόμενο πράγμα που ένιωσα ήταν να κόβουν τη σάρκα μου, τα γεννητικά μου όργανα. Άκουσα τον πνιχτό ήχο της λεπίδας που πριόνιζε πέρα δώθε το δέρμα μου (…) Είναι σαν κάποιος να κομματιάζει τη σάρκα στο μπούτι σου ή να σου κόβει το μπράτσο (…) Προσευχήθηκα: Θεέ μου κάνε να τελειώσει γρήγορα. Κι έτσι έγινε, γιατί λιποθύμησα. Όταν συνήλθα το χειρότερο είχε μόλις αρχίσει. Το μαντίλι από τα μάτια μου είχε πέσει και είδα ότι η Φόνισσα είχε μαζέψει δίπλα της αγκάθια από μια ακακία. Τα χρησιμοποιούσε για να ανοίξει τρύπες στο δέρμα μου και πέρασε μια γερή άσπρη κλωστή μέσα από τις τρύπες για να με ράψει(…) Με είχαν μετακινήσει και ήμουν ξαπλωμένη στο έδαφος, κοντά στον επίπεδο βράχο. Τα πόδια μου είχαν δεθεί μαζί με υφασμάτινες λουρίδες και ήμουν έτσι φασκιωμένη από τους αστραγάλους ως τους γοφούς για να μην μπορώ να κουνηθώ. Γύρισα το κεφάλι προς το βράχο και είδα πως ήταν γεμάτος αίμα, σαν κάποιος να είχε σφάξει πάνω του ένα ζώο. Κομμάτια από τη σάρκα μου, το αιδοίο μου, κείτονταν εκεί και στέγνωναν στον ήλιο (…) Πίστεψα ότι το μαρτύριο είχε τελειώσει μέχρι που χρειάστηκε να ουρήσω (…) Βγήκε η πρώτη σταγόνα και με έτσουξε σαν να είχε φαγωθεί το αίμα μου από οξέα. Όταν μ΄έραψε η τσιγγάνα, το μόνο άνοιγμα που είχε μείνει για τα ούρα και το αίμα της περιόδου, ήταν μια μικροσκοπική τρύπα με διάμετρο σπιρτόξυλου. Αυτή η σπουδαία στρατηγική εξασφάλιζε ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω έρωτα μέχρι να παντρευτώ και έτσι ο άντρας μου θα ήταν σίγουρος ότι θα έπαιρνε παρθένα.

Όπως εξιστορεί η Γουόρις Ντιρι, έμεινε όπως επιβάλλει η παράδοση, παρατημένη σε μια αυτοσχέδια καλύβα κάτω από ένα δέντρο εκτεθειμένη σε ζώα, έντομα και ο,τι μπορεί να φανταστεί κανείς:

Τα γεννητικά μου όργανα κακοφόρμισαν και με έπιασε υψηλός πυρετός. Έχανα και ξανάβρισκα τις αισθήσεις μου (…) Πάνω από ένα μήνα τα πόδια μου ήταν δεμένα μαζί ώστε να θεραπευτεί το τραύμα(…) όταν μου αφαίρεσαν τους επιδέσμους που κρατούσαν ενωμένα τα πόδια μου κοιτάχτηκα για πρώτη φορά. Ανακάλυψα ένα κομμάτι δέρματος λείο εκτός από μια ουλή στη μέση σαν φερμουάρ. Κι αυτό το φερμουάρ ήταν αμετάκλητα κλειστό(…) Παρ΄όλο που υπέφερα εξαιτίας της κλειτοριδεκτομής μου είχα σταθεί τυχερή. Τα πράγματα μπορεί αν είχαν πάει πολύ χειρότερα, όπως συνέβαινε σε άλλα κορίτσια (…) Πολλά είχαν πεθάνει από ακατάσχρετη αιμορραγία, από το σοκ, τη μόλυνση ή από τέτανο. Αν σκεφτεί κανείς πως γίνεται η επέμβαση αυτό δεν είναι άξιο απορίας. Άξιο απορίας είναι ότι μερικές από εμάς επιβιώνουν

Αυτά και άλλα πολλά αναφέρει η Γουόρις Ντίρι στο «Λουλούδι της Ερήμου».

Μετά από τα παραπάνω, μπορείτε όλοι να καταλάβετε τι εστί κλειτοριδεκτομή. Τι εστί πρακτικά, μωρά και έφηβες να κατακρεουργούνται στο όνομα κάποιας παράδοσης που τις θέλει σκεύη ηδονής, αιώνια πιστές στον αφέντη τους, και δούλες του. Τι σημαίνει το σημείο στο κορμί μιας γυναίκας που φέρνει ζωή στον κόσμο να θεωρείται ακάθαρτο, και η επέμβαση να αποτελεί τον μοναδικό τρόπο μια γυναίκα να «τακτοποιηθεί» μιας και μόνο έτσι μπορεί να παντρευτεί ή να έχει κάποια «αξία». Πώς είναι αυτή η «ξεχωριστή ώρα» (ναι έτσι την πλασάρουν) που μπορεί τελικά να είναι και η τελευταία ώρα μιας γυναίκας.

Tags: