Είναι λάθος να νομίζει κανείς πως η εγχώρια Αριστερά αποτελεί εξαίρεση για την ιδεολογική μεταστροφή στην εξουσία. Ο κανόνας είναι, με μύρια όσα παραδείγματα να το επιβεβαιώνουν. Ο Μανουέλ Μπαρόζο μπήκε στην πολιτική ως …τροτσκιστής. Ο Χαβιέ Σολάνα, γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας ήταν στα νιάτα του μέλος του παράνομου εργατικού κόμματος και μάλιστα της αριστερής του πτέρυγας. Για να μη θυμηθούμε τι πρέσβευαν και που κατέληξαν όσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ήταν 20 χρονών τη δεκαετία του ‘ 70.

Ακόμα και έτσι πάντως την μεταστροφή του Αλέξη Τσίπρα στο θέμα του πρωτογενούς πλεονάσματος είναι δύσκολο να την παρακολουθήσει κανείς. Γιατί πολλοί θυμούνται την έκρηξη ιερής οργής του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν την άνοιξη του 2014 η Eurostat πιστοποίησε το αναιμικό πλεόνασμα της κυβέρνησης Σαμαρά, ύψους 0,8% του ΑΕΠ: «Το πλεόνασμά τους είναι σεσημασμένο για τους Έλληνες και για τις Ελληνίδες. Σε αυτό κρύβονται όλες οι συμφορές, όλη η σήψη όλη η απάτη της σημερινής πολιτικής. Σε αυτό κρύβεται το δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων ,η καταστροφή νοικοκυριών και επιχειρήσεων, οι λιποθυμίες παιδιών από ασιτία στα σχολειά, τα εκατομμύρια των ανέργων, η ζωή εν τάφω στα νοσοκομεία, τα ψυχιατρεία και τα άσυλα ανιάτων, οι παγωμένες νύχτες και μέρες χιλιάδων και χιλιάδων συνταξιούχων. Πρόκειται για πλεόνασμα δυστυχίας, τραγωδίας ακόμη και αίματος αλλά και για πλεόνασμα θράσους και απάτης, ναι, καλά ακούσατε απάτης».

Πριν από λίγες μέρες, στη συνέντευξη που παραχώρησε στον ΑΝΤ1, ο πρωθυπουργός άφησε εμβρόντητους τους τηλεθεατές, ζητώντας τους «να κάνουν το σταυρό τους που πιάσαμε αυτό το πλεόνασμα». Καμάρωνε κιόλας: «Αποδείξαμε, ότι δεν ήταν άπιαστο όνειρο να πιάσουμε το 3,5%, όπως κάποιοι έλεγαν», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Τσίπρας, που ζήτησε και τα ρέστα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, επειδή με ίδια υψηλή φορολογία δεν έπιασαν τέτοιο πλεόνασμα.

Βεβαίως, η μεταστροφή δεν ήρθε σε μια νύχτα, υπήρξαν διάφορα στάδια. Στην αντιπολίτευση και τους πρώτους μήνες στην εξουσία, η υποχρέωση για πλεονάσματα ήταν για την επίσημη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ η επιτομή της απεχθούς πολιτικής λιτότητας. Αυτό έπαψε μόνον όταν ο Αλέξης Τσίπρας γύρισε από τις Βρυξέλλες με το δικό του μνημόνιο. Τα πλεονάσματα παρέμειναν στο προσκήνιο, για να δικαιολογήσουν την εξαμηνιαία διαπραγμάτευση της κυβέρνησης. «Πετύχαμε χαμηλότερα πλεονάσματα από το 2015 ως το 2018, σε σύγκριση με αυτά που προβλέπονταν στο 2ο μνημόνιο» ήταν το κύριο επιχείρημα του πρωθυπουργού, ο οποίος στην προεκλογική περίοδο του Σεπτέμβρη του 2015, χρησιμοποίησε κατά κόρον τη φράση «γλυτώσαμε μέτρα 20 δις».

Από τότε, ως το καλοκαίρι του 2016, «τοτέμ» της κυβέρνησης έγιναν τα χαμηλά πλεονάσματα για την περίοδο μετά το 2018. Τον Ιούνιο του 2016, στο συνέδριο του Economist, o Αλέξης Τσίπρας κατακεραύνωσε τους δανειστές, λέγοντας: «Όλοι αναγνωρίζουν είτε δημοσίως είτε ιδιωτικώς ότι είναι απολύτως αδύνατον να διατηρηθούν πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% μετά το 2018 αν δεν θέλουμε να πνίξουμε την ελληνική οικονομία».

Το πως η κυβέρνηση υποχώρησε και από αυτή τη θέση είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία, για την οποία δεν γνωρίζουμε πολλές λεπτομέρειες. Σημασία έχει πάντως πως κάποια στιγμή μέσα στο χειμώνα ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος δέχτηκε να διατηρηθεί ο στόχος του 3,5% για μια τριετία μετά το 2018. Από εκεί, έως το καμάρι για το πλεόνασμα ήταν ένα βήμα δρόμος.

Από θέση σε θέση, η κυβερνητική διολίσθηση υπηρετούσε πάντα κάποια σκοπιμότητα της στιγμής. Στη συνολική εικόνα ωστόσο , η κυβέρνηση έχει καταλήξει στη θέση πως μπορούμε να πιάσουμε το 3,5% και αν έχουμε έστω και ισχνή ανάπτυξη, αυτό θα μεταφερθεί και στις επόμενες χρονιές. Αυτό ακριβώς λέει και ο Σόιμπλε, και γι’ αυτό απέδωσε στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ τα εύσημα στην κυβέρνηση Τσίπρα. Εκείνη κολακεύτηκε, όλοι οι υπόλοιποι ωστόσο έχουμε μείνει με ένα ερώτημα. Αν ισχύουν αυτά που λέει σήμερα το Μέγαρο Μαξίμου, ποια ακριβώς ήταν η επιτυχία στη συμφωνία του καλοκαιριού του 2015; Και ποιος ο λόγος για την ατέρμονη διαπραγμάτευση τα δύο έτη που ακολούθησαν;

Tags: